Angelina

Angelina

In de anesthesie van de zomerzwoelte wandelde ik doelloos in de

straten van de Middeleeuwse stad, iedere straatsteen tolereerde

me met een zachte knik, alsof ik de geschiedenis tot mij kon nemen.

De herinnering dat we eens samen de cantina om de hoek hadden ontdekt

deed me heel eventjes glimlachen toen onverwacht als de mistral

gitaarklanken chargeerden op mijn trommelvlies en mijn geheugen,

in het lied en het timbre van de sensuele vrouwenstem had ik geen keuze dan

terug aan jou te denken, hoe je ondeugend knipoogde in de belofte van

een hete avond, toen de sangria rijkelijk vloeide en wij zelf geschiedenis

schreven in de steegjes die later avenues zouden worden in ons verhaal.

 

De tekst greep me naar de keel als de droogheid van het rode zand van

de Sahara verstopt in een pseudo wind die herinneringen schuurde tot

juwelen, en tranen deed opzwellen in alle discretie in de ooghoeken

van mijn ziel, deskundig gecamoufleerd door de duisternis van een zonnebril.

De stem was vermoedelijk even mooi als de zangeres die zich aan

mijn zicht onttrok,  de mooiste juwelen kan men vinden in het onbekende.

Ik zette een stap achteruit en streelde het beeld aan de fontein die je zo mooi

had gevonden, heel eventjes maar voelde ik een liefdevolle aai die zachtjes

door mijn haar wreef zoals jij altijd deed toen je ontwaakte in de glorie van

je vrouw zijn en de emancipatie van je hart dat zich aansloot bij mijn ziel.

Ik zal je missen tot de laatste ster uitdooft.

 

Foto: Pixabay rechtenvrij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *