Dalnim

Dalnim

De blauwe feniksvogel streek neer aan mijn rechter voet en ik

ademde plotseling je herinnering terug in als een overlevingsinstinct

die in een passionele reflex me bij de keel greep in een wurgingsroes

waarbij ik oorlogsmoe de emotionele navelstreng tussen ons moest

doorknippen in de embryonale  azuren zee van mij ziel en jouw hart.

 

Nog eenmaal sloot ik mijn nu bloeddoorlopen ogen om me te vergewissen

dat je niet enkel leefde in de geconstrueerde illusiepaleizen van mijn

hartkamers, in het allerlaatste moment als een kaars die voor de allerlaatste

keer zuurstof kaapt in een donkere door storm geplaagde ruimte, probeerde

ik jouw parfum te laten laden op de oevers van mijn verleden en zweeg

ik in alle talen terwijl mijn ziel het uitschreeuwde in vlammende helse pijnen.

 

Wanneer het einde van een verhaal hardnekkig weigert om een hoofdstuk

meer toe te voegen aan de codex van iemands leven is het de agonie

van de werkelijkheid die overneemt van de legioenen van hoop en verzuchtingen.

In de ooghoeken van mijn brein zag ik mezelf je liefhebben zoals toen in een

uitdagende moessonregen, in de opgedroogde bedingen van mijn traankanaal

dook ik nog met verschroeiende pijn naar de dieptes van ons  gefragmenteerd verhaal.

Het besef van het einde is pas de verroeste sleutel van de tombe der illusies.

Vaarwel!

 

 

Foto: Pixabay rechtenvrij.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *