Ongenaakbaar

Ongenaakbaar

 

Ongenaakbaar tast je mijn gevoel aan

als mist die door de vingers glipt.

Telkens ik een kind zie, heb ik de vage hoop,

dat wij eens de kust van de stille

kracht zullen bewonen.

In het zwarte van de avond ben ik de

erfgenaam van mijn jeugd,

statisch rust ik op ene traan van

verloren herinneringen en

beschermende onverschilligheid.

Ergens is elke seconde een inhalerende

hunker naar je terugkeer.

Op mijn hoede voor het lot zal ik

waarschijnlijk stilzwijgen of

misschien wel het pleit voeren

voor een kind dat nog moet geboren worden.

 

1 comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *