Sojin

Sojin

Iedere kus die vertrok vanop je lippen lieten vingerafdrukken na op mijn

ziel, omdat ik de zon nog kon zien breken op je zachte satijnen huid en

kleurenfacetten dansten op je bedwelmend ravenzwart haar bedenk

ik in de schaduwen van de huivering hoe je leeft in mijn bloedstroom en

over me waakt in momenten waarop ik het plots koud krijg alsof er

een onzichtbare hand op mijn schouder rust en ik de geur van koffie

blijf associëren met de vroegste morgens waarin we wakker werden

in een cavalcade van liefkozingen, wild zoals de Camargue paarden die

’s nacht zich vergalopperen in herinneringen en de lachjes en de tranen

verstoppertje spelen in ieder duister hoekje van mijn gedeukte herinnering.

 

Iedere streling van je vingertoppen herinneren me aan een wereld waar

Nephilim waakten over onze dagen en nachten en op een satijnen hoofdkussen

plannen werden gesmeed op een nacht om de tijd aan banden te leggen en de

duivels te verbannen uit de wereld, het was heerlijk onbezonnen jong te zijn,

als een elixir die moeiteloos bleef verrassen en bruisen tegen je roze wang.

Op je gezichtscontouren liet ik mijn ogen afdwalen als overmoedige skiërs

die zich vrijwillig ter pletter lieten storten in de sneeuw rondom je lichaam.

In de solitude van mijn dagen, leef je verder in de teksten die ik met bloed

heb geschreven, de rimpels op mijn gezicht zijn geen littekens, het zijn enkel

de tranensporen die gefossiliseerd zijn op mijn gelaat, heimwee is geen

emotie, het is een genetische herinnering die nergens meer heen kan.

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *