Zandloper

Zandloper

Zandloper

 

De dag breekt in duizend stukken door het stuiptrekkend beven van

de nacht die possessie neemt van de verlaten straten met een koude

rilling die langs mijn ruggengraat loopt terwijl ik onbehulpzaam aan je

denk in een reflectie die de weerkaatsing van de maan in mijn gezicht

streelt als woorden van afscheid en hartverscheurende en diepe spijt.

 

In de striemende regen die de eenzaamheid van de nacht laat begeleiden

door het ritme van suïcidale druppels die zich opofferen voor een herinnering

aan jou, meen ik af en toe in de zucht van de wind je naam te horen fluisteren

heel dicht bij me, zoals je me onverwacht kon kussen in onbewaakte momenten.

Regelmatig voel ik een drukkende nevel op mijn schouder en zie ik bijna je

slanke vingers die me laten weten dat je er nog steeds bent voor mij in het

Rijk der nevelen, ver weg of juist net niet, het geluid van mijn stap klinkt

tweevoudig wanneer ik de dagen probeer door te slikken in eenzaamheid.

 

Aan de oever van de stadrivier neem ik de tijd om stil te staan bij de zwarte

golven die zich vergapen aan de zwart fluwelen grootsheid van de donkere

uren, waarin ik leef in de schaduw van je verhaal, welke die dag in mijn armen

stierf, de nacht is mijn bondgenoot omdat schrijvers enkel bloeden op papier

en duizend maal zijn gestorven met hun perkamenten ego’s tegen de letters

van de liefde die uit elke pagina springen omdat ik het geluk had je te kennen.

In de zandloper van mijn leven ben je de korrel die het waard heeft gemaakt.

 

© Thalmaray

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *