Amy-Lee

Amy-Lee

De stad hijgt en kreunt onder de drukte van de gitzwarte nacht en

de gedachten die in je ogen geboren worden vertalen zich als kaligrafie

die je behendig neerpent in de kloppende kamers van mijn hart.

De schaduwen van de nacht buigen eerbiedig voor je voeten omdat

je na twaalf uur de scepter overneemt als nimf van het schemerrijk,

in je ogen weerkaatst het licht van duizenden sterren en de nevels

nodigen je uit om te schitteren in de mysteries van de kosmos.

 

Ademen doe ik traag, in trance , wanneer ik je op een neer zie huppelen

op opzwepende muziek waarbij je het licht rondom je lichaam buigt als

een cocon die je beschermt tegen de idiotie van ersatz mensen.

Je haar beweegt op de aspiratie van de grauwe stad omdat duisternis

niet bestaat zonder licht en je woorden de sacramenten zijn van mijn

hoogmis, naast je wandelen op het veld der gevallenen is de triomfboog

van mijn levenstraject in de nevel van je kussen en woorden die zich

vasthechten aan iedere cel in mijn lichaam als ankers in mijn aders.

 

Je lach breek de nacht in duizenden scherven omdat er meer is dan sterren

in de kosmos, de tederheid van je wezen is de doopvont van de allerlaatste

verhalen die nog geboren worden in mijn hoofd en de rust gaan zoeken

in het boek der tijden waar niets is wat het lijkt en jij het serum bent van

de engelen die niet meer durven neer te dalen in de vluchthavens van mensen.

Houden van is voor ons de enige taal die onvertaalbaar zal blijven.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *