Daiyu

Daiyu

Het vallen van duizenden rijstkorrels deed me opkijken naar je

richting en in de bewegingen van je silhouet zag ik dromen passeren

die op een of andere manier nooit op de snelheidstrein waren gestapt

van mijn georganiseerd gecensureerde levensroutines, gehoorzaam

als de kleurenpaletten bladeren die elke herfst op commando vielen

in de herfst, en de maan elke nacht de nachtelijke stranden kust in de

kennis dat de zon enkele uren later de mensen zegende zoals het

geschreven staat in het orderboek van de allerheerser Koning Tijd.

 

Je glimlach  deed de spiegel van mijn jeugd uit een spatten in duizenden

glinsterende stukken die als ijskristallen terecht kwamen aan mijn voeten.

In de ontevredenheid van mijn dagelijks mentaal gerecht was je blik de

pikante saus die me als een volleerde zeerover wegkaapte van mijn gevangenis

in dewelke ik geleefd werd door de seconden wachters en de minuten cipiers.

 

In de schoonheid van je verschijning werd ik bijna godsdienstig in het falen van

mijn zijn omdat in je bloed de kracht lag om mijn weg uit te stippelen die al

die tijd vakkundig werd verborgen, jij was mijn zielsgids die de weg uittekende

op de slagaders van mijn hart terwijl jouw eigen kloppend hart het kompas was

van hetgeen ik als een oude hermelijn beschreef als zijnde de vorm van geluk.

Gamsahabnida.

 

Foto: Pixabay – rechtenvrij.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *