Ik herinner me

Ik herinner me

Ik herinner me dat je oogschaduw me koelte gaf in de hitte

van mijn twijfels als zandstormen die je afwende met een faraonische

blik die de piramides in mijn hoofd deden beven van verwachtingen.

Je was de oase waar ik mijn vragen ten ruste kon leggen in de schaduw

van je woorden en de magie van je hypnotiserende glimlach kon legers

mobiliseren in mijn gedachten en in mijn verborgen dromen.

 

Ik herinner me, dat je paardenstaart uitdagend naast je gracieus lichaam

danste in een synchronisatie die weinig aan de verbeelding overliet als

de ouverture van een symfonie die ter plaatse vorm nam en waarvan

jij de dirigent was die mijn dromen kon vertalen in een requiem die

me naar adem deed happen in een ontroering die enkel jij kon teweegbrengen.

 

Ik herinner me, de speelse geheime boodschap in je ogen die mijn hart

deed tintelen omdat ik je taal sprak in een exotisch wulps dialect dat mijn

ziel streelde en mijn hart kon verwarmen in een koorts die enkel kon genezen

door je aanrakingen en je kussen die me gidsten naar het heiligdom van

van de ziel en je diepste verlangens, de extase van de emoties die dansten

op een tango van lust en genoegens die je alleen kon vinden als

passagier op het verlaten eindstation van onze onzichtbare verlossing.

 

Ik herinner me, altijd…

 

© Thalmaray

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *