Rillingen

Rillingen

In de rillingen van de monsoenregen zie ik je lichaamscontouren

verschijnen als de woudelf die mensen helpt hun dromen te dragen

in de bossen van hun verlangens en lusten onder een kussende zon.

In je ogen weet ik niet meer waar de regendruppels asiel zoeken en

waar de tranen beginnen die een taal spreken die ik niet begrijp.

Je stem ontsnapt aan het koortsige ritme van de aanhoudende regen.

In je fréle toon voel ik de intensiteit van je bamboe hartslagen die

de taal spreken die we beiden herkennen in onze dromen.

 

In de rillingen van de doorbrekende zonnestralen zie ik je hoop

gedragen door de strelende wind van de heersers van de rimboe.

Natuurgeluiden begeleiden de schitteringen in je ogen die op

me rusten in een, gracieuze onzichtbare kus die me rust brengt

zoals ik die nooit kon inbeelden in het labyrinth van mijn dagen.

Je zijden handen raken mijn gezicht aan in een devotie die men

blijft inademen in de eeuwigheid die rusten in de zielvan Angkor Wat.

 

In de rillingen die je lichaam veroorzaakt op mijn porieën, die baden

in de gelukzaligheid van zalvende bewegingen die mijn ziel hertekenen

herken ik oude geschriften op het vergeeld perkament van mijn leven.

Je ogen zijn de poorten van mijn Shangri-La , je woorden zijn mijn gidsen

naar dat wat geluk heet, breekbaar en fragiel, als rillingen die

rimpels nalaten op de tranquiliteit in het meer van mijn leven.

 

 

© Thalmaray

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *