Tenebrae

Tenebrae

Terwijl in de schuchterheid van de nacht de wereld op zijn bloedend

tandvlees zit, denk ik na over de vlinders in mijn buik die nu volgroeide

vleermuizen zijn die beuken op de ivoren poorten van mijn geweten.

Het is koud en kil in de schaduw van de kerktoren, de nacht observeert

met duizenden ogen om de zwakheden van de mensen te tellen op

het telraam van de kosmos en ik adem traag in de herinnering van jou.

De stuiptrekkingen die door de natte straten schaduwen werpen doen

me denken aan de reanimatie van de hoop in de verloskamer van je hart.

 

Denkbeeldig schrijf ik met mijn geest je naam op de donkere wolken en

voel ik bijna de schaduw van je silhouet vallen op mijn lichaam, de dag

dat je vertrok veranderde alles, de crepitaties van mijn seconden en uren

namen over als een onzichtbaar leger die mijn hart isoleerde in het verdriet

der chaotische poëten  en de verzetsstrijders van de emotionele kracht.

Als een cape draag ik de nacht op mijn schouders, terwijl de herinneringen

aan je aanraking mijn hartkloppingen regelen op het ritme van de halve

maan die me niet laat vergeten dat je eens met mij zuurstof deelde.

 

 

Foto: rechtenvrij.

 

2 comments

    • Dank voor het compliment, de site heeft enkele technische probleempjes momenteel maar wordt aan gewerkt. Wat het schrijven betreft is dit puur instinctief, de woorden vloeien me voor de geest.

      Reply

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *