In de zwoelte

In de zwoelte

In de zwoelte die sluimert in mijn poriën deed je, je intrede en

werd je onbetwistbare heerser van de kamer in een gratie welke

zich verankerde in mijn gezichtsgroeven als kussende ankers

die zich veilig voelen in een haven na de storm der eeuwen.

In de souplesse van je bewegingen liet je stilzwijgend verstaan

dat dit wel eens een moment kon zijn van psychische extase.

In je ogen lag de niet misteverstane belofte van een zomer

heter dan de strelingen van de zon, elegantie droeg je naam

onder de Milanese Mediterane drukte die een werd met je hartslag.

 

In de zwoelte van je taal leerde je me dansen op de intonatie van

een innerlijke rust die de geschiedenis omarmde van de gebouwen

die in jouw schaduw vielen als puzzelstukken van een fresco dat

zijn verhaal liet aanschouwen in de ruïnes van een wereld welke

zichzelf voorbijstak en vergat te ademen omdat het wel eens

liefde zou kunnen zijn onder de zegen van de vergeten goden.

In het aanschouwen van je verschijning nam je me mee naar

het parfum van je lichaam om me op de bloemen dampen

te laten vervoeren naar de dorpen in het verste van mijn gedachten.

 

© Thalmaray

1 comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *