Jij was altijd

Jij was altijd

Jij was altijd de virtuoze die men zintuigen kon bespelen

als instrumenten van je bloedlijn, de telekinetische ziel

van je wezen dat langzaam kon ademen op het ritme van mijn hart.

Nooit kon ik vergeten hoe je ogen mij polygrafisch streelden in

een onbekende emotie dat elke cel in mijn lichaam een lot

gaf in een onwezenlijke vanzelfsprekendheid welke men

alleen kon beschrijven als de symfonie van het zielhuwelijk.

 

Jij was altijd de vrouw die alle kaarsen van mijn geest tempel kon

laten uitgaan door een zucht en ik kon alleen maar in extatische

fascinatie kijken naar de rook dat je sensueel omhelsde in een

extreme daad van onvoorwaardelijke en wilde liefkozingen .

Nooit begrepen hoe een sensueel wezen als jij de tijd en ruimte

kon buigen alsof het niets was, je kon een kamer vullen met

je aanwezigheid, sensueel doch bedwelmend in de vroegste uren.

 

Jij was altijd de ontwapende glimlach die agressie in de kiem kon smoren

met een simpele beweging van je tong over die sensuele lippen die

bruggen konden bouwen tussen verwante geesten en gebroken illusies.

Nooit begrepen hoe je de dagen naar je hand kon zetten in de simpliciteit

van je handel en wandel alsof de tempeliers van verdwenen beschavingen

je op handen droegen in een bloedeed die de mensen niet konden vatten.

 

Jij was altijd bij me in het labyrinth van mijn geest, nooit begrepen waarom

we gedwongen werden afscheid te nemen voor het gebroken altaar van de tijd.

 

© Thalmaray

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *