Ji-Min

Ji-Min

Omdat ik in je ogen de zijdecaravan naar het verre Oosten zie passeren

en in je stem de jasmijnenbloemen hoor ademen op het ritme van de

moesson, glimlach ik doorheen de pijn van de tijd omdat jij mij ooit

zegende met je lach en je ogen me ridderden tot het ultieme genot,

dank ik de goden dat jij ooit aan mijn zijde streed tegen de apathie

der harten in de mensen die zichzelf door de dag dragen in een illusie.

 

Met je amandelogen kon je me steeds weer overtuigen om de haard in

mijn hart te voeden met je fluwelen woorden en je lichaam, het land

was waar ik voor altijd wou vertoeven, in een tijd waar oost en west

geen enkele betekenis had en we leefden op de stand van de sterren

in de rimboe van onze gedachten en de stranden van onze liefde.

 

Jij deed de grond onder mijn voeten beven en telkens weer nam je

me mee in een prachtige dans, waarbij je lang duister haar mijn zinnen

bleef strelen en ik de souplesse van je zijn bleef bewonderen elke nacht

weer om ’s morgens telkens weer herboren te worden met je gezicht

als panorama op een veel te groot hoofdkussen en de geur van wierrook

onze wekker was om samen nogmaals onze zielen te laten huwen op

de onbezorgdheid van de liefde, de zon viel door het bamboeraam

en de hitte begon elke ochtend telkens weer je naam te branden op

mijn ziel en mijn hart, ik heb de hemel kunnen proeven als een bitterzoet

aperitief die nu nog de drijfkracht is achter mijn denken en doen.

Saranghaeyo!

 

 

Foto: Publiek domein-rechtenvrij.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *