Raina

Raina

Witte hoge hakken adapteerden het ritme van mijn hart

in de verte toen je silhouet duidelijker werd met de seconden

als de morgenmist die discreet zich terugtrekt in de adem

van de terugtrekkende nacht, je ranke benen vielen me op

die geniepig leken te spioneren uit de zwartzijden cape die

je leek te omhelzen, in de elegantie van uitdeinen kaarslicht

zag ik voor het eerst die ogen, veroveraars van je wereld en

paspoorten naar je innerlijke ziel en je zorgvuldig bewaakt hart.

 

Een blik en ik werd meester van de tijd toen ik het verleden, het

heden en de toekomst leek te zien in de dieptes van je irissen.

Blind staarde ik me op de fluïditeit van je gezicht welke leek op

de beelden van engelen in de burcht van mijn innerlijk verlangen.

Het champagneglas die je me aanreikte kon niet wedijveren met

de speelsheid die geboren werd op je lippen en de glans van je ogen

die als een komeetstaart rondom mijn hart draaide in een oogwenk.

 

Het gesprek dat we voerden met onze ogen was er een van hemelse

openbaring als een lotus die voor het eerst de liefde bedrijft met

de morgenlucht en de stralen van de zon ontvangt als sensuele

strelingen die onze lichamen zou verwarmen aan het kleurenfirmament

in onze zielen die eindelijk hun honger zou stillen in hemelse extase

omdat er voor eeuwig een eclips zou zijn tussen jou en mij, dag en nacht,

goed en kwaad, sensueel engeltje die het hunkerende duiveltje kon strikken.

 

 

Foto: publiek domein – rechtenvrij

2 comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *