Nocturna

Nocturna

Als een zonsondergang die weigert te sterven is de indruk die je

boetseerde in de nerven van mijn hart een gevoel die een uitweg zocht

naar mijn lippen om hen opdracht te geven om je te verzegelen

met kussen die dan een kans zouden krijgen om te proeven van

de souplesse in de sensualiteit van je gezicht en de contouren van

je lichaam die mijn hartritme in diastolische  synchronisatie zou brengen.

 

Als de zonsopgang die beslist heeft om zich eeuwig te verankeren tussen

de wolken en de chaos der mensen die heerst in de vervuilde straten van

steden, bliksemden je ogen je naam in mijn ziel, passioneel brandmerk

welke als litteken jaren later nog sterker is dan ooit, als de zoete wijnsmaak

die ik plukte van je lippen in de goedkeurende hitte van de extatische zon.

In het hoog fluistergehalte van je naam zat de loper die elke deur kon

openen in mijn dromen en de kluis van mijn ziel, voor het eerst kwetsbaar.

 

Als de donkere nacht vertrok je als passagier op het station van mijn leven

naar de meest onbekende bestemming, de blind date met de epiloog

van je leven die je niet echt wou, maar kreeg, onverbiddelijk hard en rauw.

In de hardnekkigheid van je liefde herinner ik me de strelingen van je ziel

die me voor altijd wegblies in kippenvelmomenten en tranen van geluk,

je nalatenschap is er een van bloedletters die vuur vatten in mijn eenzame

nachten en je herinneringen zijn de witte duiven die me plaatsen in mijn

eigen duisternis, nu ik zwart ben, blijf jij het witte licht in mijn verhaal.

Gratias ago atque vale.

 

 

Foto: Publiek domein – rechtenvrij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *