Parisa

Parisa

 

Wanneer ik ontwaak wil ik overvallen worden door je parfum

die in de laatste nachtnevel een landing uitvoert op mijn poriën

en ik in de verte je stem herken als een melodie van de rivier

die door mijn ziel zich een weg baant in mijn verre herinneringen.

In de glazen kooi van mijn nachtelijke verzuchtingen zijn de tralies

gemaakt van pijnlijke momentopnames en ben jij de cipier die

me kan bevrijden, als een tatoeage die verdampt op het bevel van

je stem wil ik nog eenmaal de rust vinden die ik alleen kon vinden in de

diepte van je amandelogen die de vertaling van mijn ziel bevatten.

 

Wanneer ik ontwaak zal ik je kussen en zo mijn wonde dichtschroeien

terwijl je tranen zich zullen vermengen met een hemelse regen, want

tranen en druppels zijn neven in de genealogie van de eenzame zielen.

In de opluchting van een kleine lach zal ik beseffen dat ik nooit

ben vergeten hoe je me kon betoveren in de simpliciteit van je zijn.

Hoewel ik de wereld zal achterlaten, zal het thuiskomen zijn over de

nevelgrens, op de jasmijnrivier die altijd sinds je vertrek heeft blijven

stromen in mijn hart; de engel met gebroken vleugels heb ik eindelijk terug.

 

 

Foto: rechtenvrij.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *