Jia

Jia

Ik herinner me hoe je de fossielen vleermuizen in mijn binnenste

had veranderd door monarchvlinders die de boodschappers waren

van je ultieme schoonheid, de seconde waarop onze blikken elkaar

voor het eerst hadden gekruist als penseelvegen die kusten op de

canvas van ons leven en iedere porie in mijn huid tot leven kwam.

Jouw préséance was de audiëntie van mijn ziel bij je hart en ik

kon enkel je gedaante beitelen in mijn brein met indrukken die op

me stranden als een zwoel parfum om nooit meer te vertrekken.

 

Ik herinner me dat je het puzzelstukje was die me compleet kon maken

in de kracht van de ontmoeting en de bangelijke magie die onze

handen onzichtbaar had verbonden omdat zielen niet kiezen ze vinden

elkaar in het enigma van de kosmos en de magnetische drang van

lichamen die zichzelf willen vervolledigen in de eeuwenoude beloftes.

Jouw ogen waren de lichtbakens die ik herkende uit de donkerste

passages van mijn onderbewustzijn en je lach was de veerpont naar

een wereld waar me samen op de troon zaten van het land van de hoop.

 

Ik herinner me dat je woorden mijn gezicht streelden als een waterval die

rust bracht in mijn leven, als heilige wierrook die me beschermde tegen

de demonen die zich voeden met de angst en boosheid van andere mensen.

De nachten waarin we niet sliepen waren telkens een exodus naar de diepste

vezels van onze harten en het bindweefsel die we hadden tussen onze zielen.

Ik herinner me dat ik je eeuwig mis, en ik er alles aan doen om nog eenmaal

overgenomen te worden door je blik en je kussen, ik herinner me…

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *